7

انسان ، آهسته آهسته عقب نشینی می کند.
هیچکس یکباره معتاد نمی شود. یکباره سقوط نمی کند.یکباره وا نمی دهد ،
یکباره خسته نمی شود ، رنگ عوض نمی کند،
تبدیل نمی شود و از دست نمی رود.
زندگی بسیار آهسته از شکل می افتد.و تکرار و خستگی ، بسیار موذیانه و پاورچین رخنه می کند.باید بسیار هوشیار باشیم و نخستین تلنگرها را ،
... به هنگام و حتی قبل از آنکه ضربه فرود آید ، احساس کنیم.
هرگز نباید آن روزی برسد که ماصبحی را با سلامی محبانه آغاز نکنیم. خستگی نباید بهانه یی شود برای آنکه کاری را که درست می دانیم، رها کنیم و انجامش را مختصری به تعویق اندازیم.قدم اول را ، اگر به سوی حذف چیزهای خوب برداریم ، شک مکن که قدم های بعدی را شتابان برخواهیم داشت.

نامه ی سی و هفتم

چهل نامه کوتاه به همسرم
نادر ابراهيمي

6

مگذار که عشق، به عادت دوست داشتن تبدیل شود.
مگذار که حتی آب دادن گلهای باغچه، به عادت آب دادن گلهای باغچه تبدیل شود.
عشق، عادت به دوست داشتن و سخت دوست داشتن دیگری نیست. پیوسته نو کردن خواستنی‌ست که خود پیوسته، خواهان نو شدن است و دیگرگون شدن!
تازگی، ذات عشق است و طراوت، بافت عشق. چگونه میشود تازگی و طراوت را از عشق گرفت و عشق همچنان عشق بماند؟
عشق، تن به فراموشی نمی‌سپارد مگر یک بار برای همیشه.
... جام بلور، تنها یک بار می شکند. میتوان شکسته اش را، تکه‌هایش را، نگه داشت. اما شکسته های جام، آن تکه‌های تیز برنده، دیگر جام نیست.
احتیاط باید کرد. همه چیز کهنه می‌شود. و اگر کوتاهی کنیم عشق نیز.
بهانه‌ها جای حس عاشقانه را خوب می‌گیرند.

یک عاشقانه آرام
نادر ابراهیمی